خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر فرزانهام بهرچه از زلفت در اغلالماگر دیوانهام چون بی نصیب از سنگ اطفالم
۲
دل من نی همین زان ماه مهر آسا نیاسایدغمی از نورسد هر دم از این چرخ کهن سالم
۳
ندارم شوق پرواز گلستان ماهم آوازانخوشا وقتی که در کنج قفس ریزد پر و بالم
۴
چو تار طرهٔ شمع شب افروزم شده روزممثال خال مشکین غزالم تیره احوالم
صفحهٔ ۱ از ۲