خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اشک و آه اندر بوتهٔ تصعید و تقطیرماگر باورنداری بین ز اشک سرخ اکسیرم
۲
مشو سرپیچ چون زلف شب آسایت حذر فرماز افغان سحرگاه وزدود آه شبگیرم
۳
بشارت ای گروه کودکان دیوانهٔ آمدحذر ای معشر فرزانگان بگسیخت زنجیرم
۴
هوای عشقبازی با جوانانم دگر نبودبرآنم تا بیابم پیری و در پای او میرم
صفحهٔ ۱ از ۲