خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نبود چو ماه روی تو تابنده اخترینامد مثال لعل تو رخشنده گوهری
۲
از خیل آن و حسن کشی بر سرم سپاهبر یک تنی که دیده شبیخون لشگری
۳
صد آفرین بصنع جهان آفرین که اوجا داده صد جهان ملاحت بپیکری
۴
گلزار خلد را شکند عطر خاطرمچون یاد آورم سر زلف معنبری
صفحهٔ ۱ از ۲