خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون در صفت آن لب شکر شکن آیمبا معنی بس نازک و شیرین سخن آیم
۲
با سرو و صنوبر نشود ملتفتم دلبی قامت رعنای تو گر در چمن آیم
۳
طوطی صفتم روی در آئینه به پیش آرتا صورت خود بینم و اندر سخن آیم
۴
چون غنچه به فکر دهنت پیرهن از شوقصد پاره کنم تیر ز دل خونین بدن آیم
صفحهٔ ۱ از ۲