خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرا ز درد غم یار خود بغم باشیمخوشا دمی که به درد و غمش به هم باشیم
۲
به تاج و تخت شهان سر فرو نمی آریماگر چه از سگ کویش به قدر کم باشیم
۳
به مال و جاه جهان نیست احتشام ولیکگدای کوی تو باشیم محتشم باشیم
۴
نهاده ایم به راحت همیشه چشم امیدقدم به دیده ما نه که در قدم باشیم
صفحهٔ ۱ از ۲