خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماییم ز عشق مست رفتهفارغ ز هر آنچه هست رفته
۲
بر درگه شاه ملک خوبیبا ذلت و با شکست رفته
۳
از جمله علایق و عوایقیکبار بشسته دست رفته
۴
با قامت تو صنوبر و سروهر یک زده لاف و پست رفته
صفحهٔ ۱ از ۲