خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۱۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مردمک دیده من حسن تو دیدهدیگر رقمی از اثر خواب ندیده
۲
با نور رخت مجلس ما ساز منورای چشم و چراغ من و ای نور دو دیده
۳
از باغ جمال تو خجل گشته ریاحینتا خط تو بر گرد گل و لاله دمیده
۴
آیا برسد بر اثر نعل سمندتاین خیل سرشکم که همه عمر دویده
صفحهٔ ۱ از ۲