خلوتی با غروی اصفهانی
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که دهد مرا نشانی ز تو ای نگار جانیکه نشان هر نشانی است نشان بی نشانی
۲
نه ز صورت تو رسمی نه ز معنی تو اسمیکه برون ز هر خیالی و فزون ز هر گمانی
۳
بتو ای یگانه دلبر که شود دلیل و رهبرنه ترا به حسن مانند و نه در کمال ثانی
۴
مگر آنکه شعلۀ روی تو سوز دل نشاندبتجلی تو بینند جمال «لن ترانی»
صفحهٔ ۱ از ۳