خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ضعف طالع برده از من قوت تدبیر رابرنتابد از خرابی خانه‌ام تعمیر را
۲
گر چنین شاداب از خون شهیدان می‌شودآب پیکان سبز خواهد کرد چوبِ تیر را
۳
کی دگر از خانهٔ چشمم قدم بیرون نهیزآستانت بردم آنجا خاک دامن‌گیر را
۴
ما ز قید او نمی‌خواهیم پا بیرون نهیمورنه در باز است دایم خانهٔ زنجیر را
صفحهٔ ۱ از ۲