خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سرو روان تا به گلستان گذری داشتپروانه‌صفت گل هوس بال و پری داشت
۲
دل از خم زلف تو برون رفت و نگفتیکاین حلقهٔ ماتم‌زدگان نوحه‌گری داشت
۳
گامی به غلط هم سوی مقصود نرفتیمگویی ره آوارگی‌ام راهبری داشت
۴
پیوسته چو آیینه طفیلی نگاهماو سوی من افکند و نظر با دگری داشت
صفحهٔ ۱ از ۳