خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیچیده‌تر ز طرهٔ او دود آه ماستبرگشته‌تر از آن مژه بخت سیاه ماست
۲
در راه او به خون خود از بس‌که تشنه‌ایمهرکس که چاه می‌کند او خضر راه ماست
۳
ما را چو کاه تکیه به دیوار خلق نیستخاکیم و بردباری پشت و پناه ماست
۴
یک کس به سوی مقصد خود ره نمی‌برددنیا ز بس‌که تیره ز بخت سیاه ماست
صفحهٔ ۱ از ۲