خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم با چشم تر یکرنگ از آنستکه پای اشک خونین در میانست
۲
بآب تیغ او نازم که در خاکهمان خونابه زخمش روانست
۳
چه طفلست اینکه گاه مشق بیدادخطش زخمست و لوحش استخوانست
۴
جهد از خاک ما فواره خونهمین شمع مزار کشتگانست
صفحهٔ ۱ از ۳