خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمیم خلد، گدای دیار کشمیرستشکفتگی گل خار بهار کشمیرست
۲
لب پیاله ز تبخال رشک می سوزدکه نشئه وقف لب جویبار کشمیرست
۳
اگرچه مایه دلبستگیست قامت سروعنان هوش بدست چنار کشمیرست
۴
بزیر پنبه ابر آسمان از آن گم شدکه پای تا بسرش داغدار کشمیرست
صفحهٔ ۱ از ۲