خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاقل سپر زخم زبان گوش گران یافتگر عقل بود این سپر از پنبه توان یافت
۲
شیطان چه تمتع برد از اهل تجردرهزن چه درین بادیه از ریگ روان یافت
۳
دنیاطلب، از موی میانان نشد آگاهبس دیده که او حسن کمر در همیان یافت
۴
ما را هدف ناوک بیداد نوشتندآنروز که ابروی بتان شکل کمان یافت
صفحهٔ ۱ از ۲