خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوقت گرسنگی نفس دون گدائی کردچو یافت یک لب نای دعوی خدائی کرد
۲
گره گشاد ز کارم که سخت تر بنددجز این نبود فلک گر گره گشائی کرد
۳
شهید تیغ تو خون را حلال چون نکندبمحشر از کفن سرخ خودنمائی کرد
۴
نکرد همرهی تن بسیر باغ و بهاربخار راه تو پائیکه آشنائی کرد
صفحهٔ ۱ از ۳