خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طره ات گر ز دلم صبر چنین خواهد بردگریه‌ام شکوه زلف تو به چین خواهد برد
۲
صاف میخانه ایام بود در ته خمغم دل را نفس بازپسین خواهد برد
۳
چشم بد دور که از دولت بی‌سامانیکلبه ما گرو از خانه زین خواهد برد
۴
صد رهم اشک ندامت اگر از سر گذردعرق شرم کجا ره به جبین خواهد برد
صفحهٔ ۱ از ۲