خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هنرم را ثمری چرخ جفا کار نداددیده قدرشناسی بخریدار نداد
۲
تا امیدت نشود یأس براحت نرسیاین نهالیست که تا خشک نشد بار نداد
۳
شمع را بنگر و داد و دهش دهر ببینهر که را داد زبان قوت گفتار نداد
۴
صحبتی نیست که آخر اثرش گل نکندخنده را غیر گل زخم بسوفار نداد
صفحهٔ ۱ از ۳