خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی از تاب می آن لحظه که در می گیردعرق از عارض او رنگ شرر می گیرد
۲
می پذیرند بدان را بطفیل نیکانرشته را پس ندهد آنکه گهر می گیرد
۳
صافدل ترک حق از بهره خوش آمد نکندزشت رو آینه بیهوده بزر می گیرد
۴
هر دمی را اثری هست که از صحبت خلقهر نفس آینه ام رنگ دگر می گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲