خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رود آرام ز عمری که بهجران گذردکاروان در ره ناامن شتابان گذرد
۲
بر گرفتاری دل خنده زنان می گذرمهمچو دیوانه که از پیش دبستان گذرد
۳
بخت شاد است زویرانی ما در غم عشقعید جغدست بمعموره چو طوفان گذرد
۴
قسمت این بود که چون موج بدریای وجودهر کجا رو نهم احوال پریشان گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳