خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چون ز خاک راه طلب توتیا کشداز روی میل خار مغیلان بپا کشد
۲
ما را نه زور جذبه شوقی بود که مرگدامان آرزوی تو از دست ها کشد
۳
یکره بروی جان بلب آمده بخندتا باده ای ز ساغر تبخاله ها کشد
۴
چون جنگ سنگ و شیشه با آن ستیزه خویجنگی نمی کند که بصلح و صفا کشد
صفحهٔ ۱ از ۳