خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون وقت شد که کشت امیدم برآورداز خوشه برق حادثه ای سر برآورد
۲
صد گونه انقلاب درین بحر اگر رسدخس را نمی برد که گهر سر برآورد
۳
صد گلبن امید من از ریشه کند چرخوز پای من نکرد که خاری برآورد
۴
شد پیر زال دهر و ز زادن نمی فتداین فتنه زای چند ز بد بدتر آورد
صفحهٔ ۱ از ۳