خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه اول رنجش بیمار از آن سو می‌شوددارد این خوبی که صلح از جانب او می‌شود
۲
رونق خوبیت باید مگسل از روشندلانگل جدا از شمع چون افتاد بدبو می‌شود
۳
بر سر خاکش به جای شمع تیری می‌نهدهرکه قربان کمانداران ابرو می‌شود
۴
گفت احوال نهان را گریه‌ام با آب و تابروز اول طفل اشک ما سخنگو می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲