خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشکی که رخت خانه به طوفان نمی دهدراهش بخویش دیده گریان نمی دهد
۲
سر بر تن صدف نبود زانکه روزگاریکجا به هیچکس سر و سامان نمی دهد
۳
در کار خویشتن دل دیوانه عاقلستویرانه را به ملک سلیمان نمی دهد
۴
جامست بی تعلق دوران که غیر اوخندان و روشکفته بکس جان نمی دهد
صفحهٔ ۱ از ۳