خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایدل ز نخل ناله و آهت ثمر چه شدوز تخم اشک ریزی پیوسته بر چه شد
۲
ای همنشین بگوی تو خود گر چو من نه ایکز دیدنش زهوش چو رفتی دگر چه شد
۳
پیوسته در کنار منست و ز اضطرابفرصت نمی شود که بپرسم کمر چه شد
۴
تا از صدف جدا شده در زر نشسته استگر از وطن برید زیان گهر چه شد
صفحهٔ ۱ از ۳