خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر بتحریر ستم نامه هجران آیدخامه ام پیشتر از نامه بپایان آید
۲
بسکه در راه طلب سستی ازو می بیندجرس از همرهی ناله با فغان آید
۳
از بد و نیک جهان خرم و غمگین نشومخار تا زانو و گل تا بگریبان آید
۴
پنجه اش باز فراهم نشود چون شانهگر بدست کسی آنزلف پریشان آید
صفحهٔ ۱ از ۳