خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیال چشم تو در خاطرم گذر نکندکه از دل آنمژه شوخ سر بدر نکند
۲
شکسته پای تراز من شدست کینه منکه هرگز از دل بیرحم تو سفر نکند
۳
اگر زبان قلم را هزار جا ببرمبشکوه ات چو رسد قصه مختصر نکند
۴
هوای کوی تو دارند جان و دل اماکه پیش می رود ار گریه راه سر نکند
صفحهٔ ۱ از ۲