خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می نشاط نه جام جهان نما داردکه کیمیای طرب کاسه گدا دارد
۲
براه شوق چو پرگار پایم از جا رفتاگر بگردم بر گرد خویش جا دارد
۳
بکیش اهل تجرد نماز نیست درستبمسجدی که سرانجام بوریا دارد
۴
مباش راست که در خاک و خون بود جانتبگوش هوش نی تیر این صدا دارد
صفحهٔ ۱ از ۳