خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنزمان که عتاب بهانه ساز نبودزبان تیغ جفا اینقدر دراز نبود
۲
بروی طوفان روزیکه دیده وا کردمبروی دریا چشم حباب باز نبود
۳
بلند و پست جهان با هم است پس زچه رونشیب بخت مرا طالع از فراز نبود
۴
نشسته ایم بخاک سیه ز طبع بلندسزای آنکه طبیعت زمانه ساز نبود
صفحهٔ ۱ از ۳