خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۴۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می کنی ای شیخ یاد از رخنه های دین خویشافکنی بر شانه هرگه دیده خود بین خویش
۲
خاکساری سربلندی را ز سر وا کردن استنه حصیر و خشت کردن بستر و بالین خویش
۳
بر کریمان شکر سائل در حقیقت واجبستزانکه گلبن را سبکباریست از گلچین خویش
۴
در پناه فیض عریانی مسلم ماند خارگل چه آفتها که دید از جامه رنگین خویش
صفحهٔ ۱ از ۳