خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۴۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جنس کساد چار سوی ناروائیمگوئی بشهر دلشکنان مومیائیم
۲
در پرده بهتر است نمود وجود منرنگ خجالتم چه بود، خودنمائیم
۳
فقرم ز چهره رنگ سیاهی نشسته استدر کنج بیکسی شب بیروشنائیم
۴
چین جبین بکس نفروشد کمال منبا نیک و بد چو آینه خوش آشنائیم
صفحهٔ ۱ از ۳