خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۴۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همتی کو که دل از عیش جهان بردارمگل به بلبل دهم و برگ خزان بردارم
۲
نخل بالای تو، آن شعله خاشاک وجودبه کنار آرم و خود را ز میان بردارم
۳
هر نفس جستن آن موی‌میان، آسان نیستگم شود یک‌دم اگر دست از آن بردارم
۴
توبه کردم ز می و روح غذا می‌خواهدمشتی از خاک در پیر مغان بردارم
صفحهٔ ۱ از ۳