خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو همتی که از همه قطع نظر کنیموز سر گذشته چاره هر دردسر کنیم
۲
ما را محل رحم ندانسته روزگارگر همچو شمع از همه تن گریه سر کنیم
۳
در نامه شکل زلف ترا می کشیم و بسگر شرح حال در هم خود مختصر کنیم
۴
گر منت وظیفه گرانی چنین کندترک وظیفه خواری فیض سحر کنیم
صفحهٔ ۱ از ۳