خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۵۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بسینه ناوک غم تا بکی روان کردنچه ذوق رو دهد از آینه نشان کردن
۲
دلا بگلشن حسن معاش می بایدبقدر پایه پرواز آشیان کردن
۳
قفس فراخ اگر گشت گلستان نشودبجاست شکر و شکایت ز آسمان کردن
۴
غذای ماست فریب سراب نومیدیمگو بهیچ قناعت نمی توان کردن
صفحهٔ ۱ از ۳