خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۵۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا چه شکوه بیهوده از قضا داریطبیب را چه گنه درد بیدوا داری
۲
چگونه رو ننمائی بما تهی دستانتو کز نقاب تمنای رونما داری
۳
اگر تو دست دهی باغ می کند سودابهار را بخزانی که در حنا داری
۴
دلا همای سعادت نه زیر این سقف استبرون رو ار هوس سایه هما داری
صفحهٔ ۱ از ۲