خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۵۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن از تلخ‌کامان شِکوِه گر شیرین‌سخن باشیبه عریانی بساز ار باهنر هم پیرهن باشی
۲
زیان‌هایی که از راه سخن دیدی اگر گوییدلا همچون جرس باید که دائم در سخن باشی
۳
بکن بنیاد بیت و سیل شو کاخ سخن‌ها راچو از این شیوه دایم ساکن بیت‌الحزن باشی
۴
درین مکتب سواد صفحه دانش مکن روشنسیه‌روز و سیه‌بخت ار نخواهی همچو من باشی
صفحهٔ ۱ از ۳