خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۳۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روشن ز ماه روی تو شد منزل دلموز زلف سرکشت همه سوداست حاصلم
۲
گشتم غریق بحر غم و در تعجبمگر لطف بیکران نکشیدی بساحلم
۳
فکر دقیق من بمیان تو ره نبردوز سر غیب آن دهن تنگ غافلم
۴
حقا که ورد من بشب و روز ذکرتستزیرا که فارغ از همه افکار باطلم
صفحهٔ ۱ از ۲