خلوتی با امیر شاهی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهی شد کان رخ زیبا ندیدمنشانی زان گل رعنا ندیدم
۲
شبی دیدم سر خود پیش پایتز شادی پیش زیر پا ندیدم
۳
تو تا ننمودی آن رخ، بودم آزادترا دیدم، دگر خود را ندیدم
۴
شدم خاموش در وصف دهانتکه از تنگی سخن را جا ندیدم
صفحهٔ ۱ از ۲