خلوتی با امیر شاهی
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا دلی است بدان زلف تابدار یکیمرا سری است بر آن خاک رهگذار یکی
۲
ز لوح خاطر عاطر غبار غیر بشویکه شرط عشق بود دل یکی و یار یکی
۳
بخند بر همه خوبان، که نوبهار تراهنوز گل نشکفته است از هزار یکی
۴
ببند دیده چو نرگس ز خوب و زشت جهانکه گل یکیست در این بوستان و خار یکی
صفحهٔ ۱ از ۲