خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بخوبی رخ تو برده ز خورشید گروگشته طاق خم ابروی تو جفت مه نو
۲
که شب از روز شناسد بیقین گر نبودطره و چهره تو مایه ده ظلمت وضو
۳
گر چو پروانه ز غم سوخت رقیبت چه غم استچون زمن شمع رخت باز نگیرد پرتو
۴
گو مکن شور و مکن کوه بتلخی فرهادکه رسیدست بکام از لب شیرین خسرو
صفحهٔ ۱ از ۲