خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۲۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایعارض مه پیکر تو صورت جانیوی پسته شیرین سخنت شور جهانی
۲
گلزار رخت هست چنان تازه بهاریکورا خللی نیست زهر باد خزانی
۳
تابان رخ چونماه تو از زلف چو عقربچون نور یقینی ز پس تیره گمانی
۴
تا چشم خوشت تیر گشاید ز کمینیابروی تو پیوسته کشیدست کمانی
صفحهٔ ۱ از ۳