خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خورشید زیر سایه زلف چو شام اوستطوبی غلام قد صنوبرخرام اوست
۲
آن قامتست نی به حقیقت قیامتستزیرا که رستخیز من اندر قیام اوست
۳
بر مرگ دل خوشست در این واقعه مراکآب حیات در لب یاقوت‌فام اوست
۴
بوی بهار می‌دَمَدَم یا نسیم صبحباد بهشت می‌گذرد یا پیام اوست
صفحهٔ ۱ از ۲