خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبحی مبارکست نظر بر جمال دوستبر خوردن از درخت امید وصال دوست
۲
بختم نخفته بود که از خواب بامدادبرخاستم به طالع فرخنده‌فال دوست
۳
از دل برون شو ای غم دنیا و آخرتیا خانه جای رَخْت بُوَد یا مجال دوست
۴
خواهم که بیخ صحبت اغیار برکنمدر باغ دل رها نکنم جز نهال دوست
صفحهٔ ۱ از ۲