خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟تا جان و جامه بذل کنم بر پیام دوست
۲
دل زنده می‌شود به امید وفای یارجان رقص می‌کند به سماع کلام دوست
۳
تا نفخ صور بازنیاید به خویشتنهر کاو فتاد مست محبت ز جام دوست
۴
من بعد از این اگر به دیاری سفر کنمهیچ ارمغانیی نبرم جز سلام دوست
صفحهٔ ۱ از ۳