خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ستدر بهشت است که هم‌خوابه حورالعینی‌ست
۲
دولت آنست که امکان فراغت باشدتکیه بر بالش بی‌دوست نه بس تمکینی‌ست
۳
همه عالم صنم چین به حکایت گویندصنم ماست که در هر خم زلفش چینی‌ست
۴
روی اگر باز کند حلقه سیمین در گوشهمه گویند که این ماهی و آن پروینی‌ست
صفحهٔ ۱ از ۳