خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان من! جان من فدای تو بادهیچت از دوستان نیاید یاد
۲
می‌روی و التفات می‌نکنیسرو هرگز چنین نرفت آزاد
۳
آفرین خدای بر پدریکه تو پرورد و مادری که تو زاد
۴
بخت نیکت به منتها‌ی امیدبرساناد و چشم بد مرساد
صفحهٔ ۱ از ۴