خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که می‌رود به شفاعت که دوست بازآردکه عیش خلوت بی او کدورتی دارد
۲
که را مجال سخن گفتن است به حضرت اومگر نسیم صبا کاین پیام بگزارد
۳
ستیزه بردن با دوستان همین مثلستکه تشنه چشمه حیوان به گِل بینبارد
۴
مرا که گفت دل از یار مهربان برداربه اعتماد صبوری که شوق نگذارد
صفحهٔ ۱ از ۳