خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیست آن ماه منور که چنین می‌گذردتشنه جان می‌دهد و ماء معین می‌گذرد
۲
سرو اگر نیز تحول کند از جای به جاینتوان گفت که زیباتر از این می‌گذرد
۳
حور عین می‌گذرد در نظر سوختگانیا مه چارده یا لعبت چین می‌گذرد
۴
کام از او کس نگرفتست مگر باد بهارکه بر آن زلف و بناگوش و جبین می‌گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳