خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زنده شود هر که پیش دوست بمیردمرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد
۲
هر که ز ذوقش درون سینه صفاییستشمع دلش را ز شاهدی نگزیرد
۳
طالب عشقی دلی چو موم به دست آرسنگ سیه صورت نگین نپذیرد
۴
صورتِ سنگین دلی، کُشندهٔ سعدیستهر که بدین صورتش کُشند نمیرد
صفحهٔ ۱ از ۱