خلوتی با صفای اصفهانی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که بنده عشقست جاه را چه کندمقیم خلوت خورشید ماه را چه کند
۲
نشسته بر سر خاکست و چرخ زیر قدمگدای میکده اورنگ شاه را چه کند
۳
کشد سر ار فکند عرش سایه بر سر اوسر برهنه ز هستی کلاه را چه کند
۴
هزار بادیه گو بیش باش راه طلبرسیده است بمقصود راه را چه کند
صفحهٔ ۱ از ۳