خلوتی با صفای اصفهانی
شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر آن مرغ که رفت از بر من باز آیدباز بشکسته پر روح به پرواز آید
۲
مرغ باغ ملکوتست دل من که پریدبهوائی که اگر صعوه رود باز آید
۳
زلف او سلسله عشق بود چنگ زنمکه بگوش دل از آن سلسله آواز آید
۴
حرم راز حقیقت در فقرست و فناکیست جز دل که مقیم حرم راز آید
صفحهٔ ۱ از ۳